Mijn hobby: katten fokken

0 0

In enkele artikelen zijn mijn katten voorbij gekomen. Zo bezoek ik shows met mijn katten en heb ik met ze gefokt. Het leek mij leuk om wat meer over mijn hobby te vertellen! Omdat ik het artikel niet te lang wilde maken (wat niet helemaal gelukt is), heb ik besloten om het op te splitsen in 2 delen. Vandaag vertel ik wat over het fokken en volgende week zal ik wat vertellen over het showen :)

Al van kleins af aan ben ik gek op katten. Ik heb dan ook altijd geroepen dat, wanneer ik op mijzelf zou wonen, ik katten zou aanschaffen. Ook had ik al vrij snel duidelijk dat dit raskatten moesten zijn. Hoewel ik alle katten prachtig vind, hebben een aantal rassen bij mij een streepje voor.
Inmiddels zijn we jaren verder en op dit moment hebben we thuis 4 katten: een siamees, 2 exotics en een pers.

Toen de katten in huis kwamen begon het fokken van een nestje te kriebelen. Het meemaken van een bevalling en daarna het hebben van kittens leek mij een prachtige ervaring. Er komt veel kijken bij fokken: zo moet je een catterynaam aanvragen en is het belangrijk dat je de ouderdieren laat testen op verschillende (erfelijke) aandoeningen. Ook heb je een boel bevallingsbenodigdheden nodig. Daarnaast moet je emotioneel betrokken zijn, maar ook los kunnen laten. Fokken gaat niet altijd over rozen en soms zijn er hele verdrietige momenten. Maar er zijn ook prachtige momenten. Ten slotte moet je ook niet snel vies zijn van bloed en andere lichaamssappen, én moet je niet bang aangelegd zijn. Soms moet je de moederpoes/kittens helpen. Stressbestendigheid en adequaat kunnen handelen is dan van (levens)belang.
Ik heb mij eerst goed ingelezen en informatie ingewonnen. Ook waren er een aantal fokkers bereid mij op weg te helpen en met raad en daad bij te staan. Ik heb gemerkt hoe ontzettend belangrijk dit is en mijn dank is ook ontzettend groot. Want hoeveel je ook uit boeken kunt halen, ik heb gemerkt dat ervaring en gevoel minstens zo belangrijk zijn.

In 2010 werd het eerste kitten binnen mijn Cattery geboren: Adinda, een exotic meisje. De bevalling ging voorspoedig, maar helaas wist moederpoes (Copa) niet wat ze met haar kitten aanmoest. Na een aantal dagen van alles en nog wat geprobeerd te hebben, besloten om Adinda naar een pleegmoeder te brengen. Dit leek mij voor Adinda het beste. Ik werd al direct geconfronteerd met een boel verdriet, dit was totaal niet wat ik van een nestje had verwacht. Maar ook dit hoort bij het fokken. Bij de pleegmoeder kreeg Adinda de zorg die ze nodig had, zorg van een moederpoes, een zorg die ik nooit zo goed had kunnen vervangen; en groeide ze op tot een prachtige dame.

In 2011 was er een herkansing: Penny was zwanger. Ik neem altijd minimaal 1,5 week vrij voor een bevalling zodat ik er bij kan zijn. Maar ik moest in die week één dag voor 2 uur weg i.v.m. werk. Ik had mijn moeder gevraagd om op te passen en een fokker stond back-up. En ja hoor, in die 2 uur bevalt Penny. Het laatste kitten was ik gelukkig wel bij. Mijn moeder was een ervaring rijker 😉 Penny kreeg 6 kittens en wat was het mooi om deze 6 kittens te zien opgroeien en onderdeel van dit hele proces te zijn (o.a. doordat ik ze bij moest flessen). Penny was een hele goede moeder, wat het nog eens extra mooi maakte.

Penny hoogzwanger, dit was 1 of 2 dagen voor de bevalling:
Kattenfokken

Hier werden de kittens geboren:
Kattenfokken Kattenfokken Kattenfokken

En hier waren ze alweer een weekje oud:
Kattenfokken Kattenfokken

Inmiddels een week of 10 oud. Foto gemaakt door Marianne Hoogendoorn van cattery Havvanur:
Kattenfokken

In 2012 was Adinda voor het eerst zwanger. Naar haar bevalling keek ik enorm uit. Het voelde een beetje als de eerste bevalling die ik mee zou gaan maken. Penny’s bevalling was ik voor het grootste gedeelte niet bij geweest en Copa haar bevalling ging enorm snel (en was maar één kitten). Ik was dit keer 2 weken vrij en zat aan huis gekluisterd. Dit bleek helemaal niet nodig te zijn, Adinda kwam mij namelijk halen voor de bevalling. Het was ’s ochtends vroeg en ik lag te slapen. Ik sliep de dagen voor de bevalling samen met Adinda op een aparte kamer, just in case. Adinda kwam mij miauwend wakker maken en bleef net zo lang bij mijn bed tot ik met haar mee kwam naar de werpkist. Toen ik met mijn duffe hoofd eenmaal bij de werpkist zat begon direct de bevalling. Deze bevalling liet mij zien hoe de band tussen kat en eigenaar kan zijn. Adinda, een dame die normaliter erg op zichzelf was, vertrouwde mij volledig.
Nadat een kitten is geboren moet het vlies om het hoofdje zo snel mogelijk verwijdert worden. Dit om te voorkomen dat er vocht in de longen komt. Ook moet het kitten afgenaveld en schoongepoetst worden. Adinda liet dit aan mij over. Ik heb verscheidene malen geprobeerd Adinda dit zelf te laten doen, maar ze vertikte het. Er zat niets anders op om het zelf te doen. Ik haalde het vlies van de kittens af, zorgde dat de longen vochtvrij waren (sommige hadden namelijk toch wat vocht in de longen gekregen) en navelde ze af. Wanneer ik dit gedaan had ging Adinda het kitten wassen en nam ze de zorg op zich.
Ook nu was het weer een genot om deze 5 kittens te zien opgroeien, dankzij Adinda en met wat hulp van mijn man en mij (denk aan flessen).
In de jaren daarna heeft Adinda nog twee keer een nestje mogen krijgen. Beide keren verliep de bevalling zoals Adinda haar eerste bevalling. Ik kon er volledig op vertrouwen dat ze mij zou halen wanneer de bevalling ophanden was en dit was een ontzettend fijne gedachte.

Het eerste nestje van Adinda, hier zo’n 1,5 week oud:
Kattenfokken Kattenfokken Kattenfokken

En hier zo’n 10 weken. Foto gemaakt door Marianne Hoogendoorn:
Kattenfokken

Penny kreeg in 2012 ook weer een nest. Wat ik zo bijzonder aan dit nest vond, was om te zien hoe Penny haar vertrouwen in mij was gegroeid. Dit keer kwam ze mij wél halen voor de bevalling en wilde ze dat ik er deel van uit maakte. Helaas bleek na de bevalling dat Penny haar baarmoeder niet goed was en hebben we besloten haar te laten castreren.

Dexter, het laatste kitten van Penny. De 3e foto is gemaakt door Marianne Hoogendoorn:
Kattenfokken Kattenfokken Kattenfokken

Ook Pixie heeft een nestje gekregen. Het laatste nestje van Adinda en het eerste nestje van Pixie werden op dezelfde dag geboren, wederom een bijzondere ervaring. Ik had ze bewust tegelijkertijd laten dekken. Pixie was nog jong en ik had het volle vertrouwen erin dat Adinda Pixie zou helpen. Daarnaast kwam het tijdstechnisch gezien goed uit. Een nestje kost ontzettend veel tijd, het is belangrijk om van te voren goed in kaart te hebben of je de zorg op je kunt nemen in geval van complicatie. Gaat alles goed, dan valt het allemaal wel mee. Maar toch nog toe heb ik alle nesten bij moeten flessen (variërend van enkele dagen tot meerdere weken), door verschillende oorzaken. Overigens is dat ook altijd een bijzonder moment, het flessen van een kitten.
Dit bleek een wijze beslissing. Pixie was behoorlijk aangedaan van de bevalling en vond het allemaal heel eng en spannend. Adinda nam alle 10 de kittens onder haar hoede (6 van haarzelf en 4 van Pixie. Pixie had eigenlijk 5 kittens, maar helaas moesten we er eentje enkele uren na de bevalling laten inslapen i.v.m. een open gehemelte) en zorgde ervoor alsof ze van haarzelf waren. In de loop van de nacht kroop Pixie bij Adinda in de werpkist. Ze kroop bijna in Adinda voor steun en Adinda nam haar ook nog eens onder haar hoede. Het was echt prachtig om te zien hoe de natuur te werk kan gaan en hoe de ene moederpoes de andere zó kan ondersteunen. Ik ben Adinda hiervoor nog altijd dankbaar. En ook deze 10 kittens mochten we zien opgroeien.

Pixie en Adinda samen met de kittens, vlak na de bevalling:
Kattenfokken

Zoekplaatje: zie je alle 10 de kittens?
Kattenfokken

Inmiddels zijn we een jaar verder en staat het fokken op een laag pitje. Afgelopen januari hebben we de onmogelijke beslissing moeten nemen om Adinda in te laten slapen. In de week na de verhuizing van de 10 kittens werd ze ziek. In eerste instantie vond ik dat ze zichzelf niet was, maar ik dacht dat het kwam doordat ze misschien haar kittens mistte. Ze had in korte tijd 2 nesten gekregen en daarnaast de kittens van Pixie onder haar hoede genomen. Hormonaal doet dat natuurlijk wel wat met een kat.

In de nacht van oud op nieuw zag ik dat haar neusleertje ontzettend bleek zag en ook haar tandvlees was bleek. Ik vermoedde direct bloedarmoede (ook omdat het mij was opgevallen dat ze aan het filter van de kattenbak knaagde) en met allerlei rampscenario’s in mijn hoofd ging ik naar de spoeddierenarts op 1 januari. Die vond het echter allemaal wel meevallen. Ja ze oogde wel wat ziekjes, maar de bloedarmoede viel allemaal wel mee en met een paar prikjes en een infuus zou ze in 24 uur wel opknappen.
Dit deed ze niet. Ze werd alleen maar zieker en begon zelfs wat uitvalverschijnselen in haar achterhand te krijgen. Ook begon haar buik steeds boller te worden, terwijl ze zelf steeds magerder werd. De volgende dag ging ik terug naar de DA, dit keer mijn eigen DA bij mijn eigen kliniek. Ik kon tijdens het avondconsult terecht. Toen de DA Adinda zag schrok ze direct. Dit zag er niet goed uit. Ze voelde vocht in de buik en hoewel ze wat aanvullende testen wilde doen, zag ze het somber in en moest ik rekening houden met het ergste. Ze nam bloed en buikvocht af. Adinda had inderdaad zeer zware bloedarmoede en haar buikvocht zat vol met bacteriën. Wat Adinda precies had kon ze mij niet vertellen, maar ze vermoedde darmkanker in een vergevorderd stadium. Daar sta je dan, 5 minuten voor sluitingstijd met een onmogelijke beslissing in het verschiet. Op aanraden van de DA Adinda het weekend nog mee naar huis genomen. Ik kon op dat moment de beslissing gewoon niet nemen en ik wilde mijn man ook de kans geven om afscheid te nemen. Er waren wel opties (denk aan chemo), maar volgens de DA was Adinda al te ver verzwakt om eerst uit te zoeken wat het precies was en om daarna ook nog eens een ingrijpende chemokuur te doen. Daarnaast waren de kansen dat een chemo zou slagen sowieso nihil. De DA vroeg zich af of Adinda überhaupt nog wel het weekend zou overleven. Adinda mee naar huis genomen (tezamen met pijnstilling) en haar daar zo goed als we konden verwend. Eten deed ze niet meer en ze ging zienderogen achteruit, maar wat was het fijn om haar nog een weekend bij ons te hebben en afscheid te kunnen nemen. We hadden haar meegenomen naar de slaapkamer (daar mogen de katten normaal niet komen), zodat ze alle rust had.
Maandagochtend hebben we haar laten inslapen. Een verschrikkelijke beslissing. Een kat in laten slapen terwijl je niet precies weet wat er aan de hand is vind ik een onmogelijke beslissing. Maar aan Adinda kon ik zien dat ze niet meer kon.
Uiteindelijk is uit de sectie gebleken dat Adinda lymfeklierkanker had, welke is begonnen in haar milt. De kans dat ze dit had kunnen overleven was vrijwel 0.
We hebben Adinda laten cremeren en ze heeft in een mooie urn een ere plek gekregen in de prijzenkast; bij haar eigen bekers.
Toch heeft dit verhaal ook een mooie kant. Adinda heeft mij laten zien hoe sterk haar moederinstinct was en hoe sterk de natuur kan zijn. Waarschijnlijk was zij al langere tijd ziek. Vol overgave heeft zij zich 13 weken voor de kittens gegeven. Zowel die van haarzelf, als die van Pixie. Ze heeft ze onder haar hoede genomen, gevoed en opgevoed. Toen de kittens hun eigen weg gingen en haar taak er op zat kon de kanker de overhand nemen.
Dat zij zich zo heeft gegeven doet mij heel veel. Ik ben Adinda ontzettend dankbaar, voor haar vertrouwen en voor haar goede zorgen voor alle kittens. Dit was zó mooi om te zien, wat mij betreft één van de mooiste dingen van het fokken.

Met de dood van Adinda heb ik niet alleen persoonlijk een klap gekregen (4,5 jaar is veel te jong), maar heeft ook de cattery een klap gekregen. Adinda was dé moederpoes van mijn cattery. Zij was een droompoes, in het wederzijdse vertrouwen en in hoe ze voor elk kitten zorgde. Sinds de dood van Adinda heb ik niet meer de behoefte gehad om een nestje te fokken. Dat geeft niet. Ik heb 7 prachtige nesten mogen verwelkomen binnen mijn cattery en daar ben ik ontzettend trots op. Voor nu ga ik fijn verder met het showen en wie weet wat de toekomst brengen zal :)

Adinda, 4 maanden oud. Foto gemaakt door Marian Draat.
Kattenfokken

No Comments Yet.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *